استخوان خوك و دستهاي جزامي (مصطفي مستور)

کتاب برنده جایزه ادبی اصفهان به عنوان بهترین رمان سال 1383 شناخته شده .

قبلا از مصطفی مستور "روی ماه خداوند را ببوس " رو خونده بودم سبک نوشتن و حال و هوای این کتاب هم مثل همون بود .

نمی دونم باید بگم موضوعش چیه یک جوری همون درگیری های انسان با خودش و درونش و خدا . اما قلم خیلی خوب و رونی داره ادم لذت می بره از خوندن سبک نوشتنش

وجه مشترک این روایت های موازی از نظر من درد و اندوه است ; در یکی به صورت دغدغه وجودی, در دیگری ناشی از درد و اندوه جدایی, جاهای دیگر دغدغه انتخاب و عشق و ثروت و شهوت و بالاخره درد فرزند, بروز می کند.

دانیال (یا نویسنده) هر فردی را به کلمه ای تشبیه می کند که خودش معنی خودش را می سازد و نقطه مشترک همه کلمات را اندوهناکی آنها می داند:... از دل هر کلمه , همه کلمه ها – هر قدر هم که شاد باشند- یواش یواش چیزی شور و شفاف تراوش می کنه, چیزی که بهش می گند اندوه.

برخي از جملات كتاب:

آنتونی فلو رو که می شناسی؟ می گه توی این دنیای عوضی و هیشکی به هیشکی , دیگه چی باید اتفاق بیفته که مومنان اقرار کنند خداوندی در کار نیست یا اگه هست خیلی مهربون نیست؟

تو به خاطر من ، محض خاطر
عشق به من از عشق من عبور می کنی و عاشق کسی می شی که همه دلیل و حجت تو برای عاشق
شدنت به اون من هستم ؟